The 20th

 

Lahat ng tao ay may kinakaharap na suliranin sa buhay, malaki o maliit man sa paningin ng bawat isa. Ngunit mayroong iilan na halos lahat ng suliranin sa buong mundo ay pinagdaanan na. Mayroong napapagod at sumusuko kayat may pagkakataon na humahantong ang isang tao na magtangkang magpakamatay na lamang.

 

Hindi nga ba’t may saliwikain tayong mga Pilipino na “kapit sa patalim”? Masasabing ang isang taong kapit sa patalim ay gipit na sa buhay at mas mabuti pa na siya ay mamatay subalit pinili pa rin niyang tiisin ang hirap upang kahit papaano ay mabuhay pa rin. Itong uri ng buhay ang siyang pinagdaanan ng isang ina na lumapit kay Hesus (Mateo 15:21-28).

 

Ang isang ina ay lumapit kay Hesus upang humingi ng tulong sapagkat ang anak niyang babae ay inaalihan ng demonyo at masyadong pinahihirapan. Gaya ng karamihan sa ating dumadaan sa matinding pagsubok ng buhay, inaasahan natin na sa ating pagdarasal ay marinig tayo ni Hesus at matugunan niya ang ating suliranin sapagkat Siya ay napakabuting panginoon. Ngunit ayon sa Bibliya, gaputok man ay hindi tumugon si Hesus. Binigyan lamang ng pansin ni Hesus ang babae noong lumapit na sa Kanya ang Kanyang mga alagad at hiniling nila sa Kanya na pagsabihan Niya ang babae na humayo na lang. Ngunit ang nakakagulat ay ang tugon ni Hesus sa kanila. Si Hesus mismo ang nagsabi, “Sa mga tupang naliligaw ng sambahayan ng Israel lamang ako sinugo”. Sa madaling salita, ang sagot ni Hesus ay hindi.

 

Lumapit pa rin sa Kanya ang babae, lumuhod pa sa Kanyang harapan at sinabi, “Tulungan po ninyo ako, Panginoon.” Pero sadyang matigas ang pusong ipinamalas ni Hesus sa pagkakatong ito sapagkat ang sagot Niya sa hiling ng babae, “Hindi dapat kunin ang pagkain ng mga anak upang ihagis sa mga tuta.” Inihambing ba naman ni Hesus ang babae sa isang tuta o aso na para bang masasabi na hindi na nga Siya nakakatulong eh dinagdagan Niya pa ang bigat na pinapasan ng babae dahil sa paghamak Niya dito.

 

Matatandaan na sinabi ni Hesus, “Huwag ninyong ibigay sa mga aso ang anomang banal” (Mateo 7:6). Ito marahil ang nais ni Hesus ipahiwatig sa lahat na anomang banal ay hindi dapat basta na lamang ibibigay lalo na sa mga taong hindi naman sakop ng sambahayan ng Israel. Ngunit hindi tumigil ang babae sa kanyang pagmamakaawa kay Hesus. Sabi niya, “Ang mga tuta man ay nagsisikain ng mumong nalalaglag sa hapag ng kanilang panginoon.” Sa pagkakataong ito, ipinakita ng babae kung paano mamuhay ng kapit sa patalim. Hindi na bale kung ano ang sasabihin tungkol sa kanya basta gumaling lamang ang kanyang anak. Kahit anong paghamak o panlalait man ang maririnig niya, hindi niya ito alintana sapagkat ang nais lang niya ay gumaling ang kanyang anak. Kaya’t sinabi sa kanya ni Hesus, “Napakalaki ng iyong pananalig! Mangyayari ang hinihiling mo.” Sa binitawang salita na ito ni Hesus, hindi pala kanais-nais tawaging kapit sa patalim ang mamuhay na may maraming suliranin sa buhay kundi kapit sa Panginoon. Ang nagbibigay kalutasan sa ating mga suliranin ay ang Panginoon at hindi ang patalim. At kung mayroon mang dahilan na dapat pang mabuhay ang isang tao kahit lugmok na sa mga problema o suliranin ng buhay, ito ay dahil may Panginoon tayong matatawag. Manalig lamang tayo sa Kanya na mas nakakaalam Siya kung ano ang mararating natin sa buhay. Ang ating pananampalataya at pananalig ang siya nating gamit hindi lang sa pagkapit kundi pandikit natin mga utol ko kay KristoHesus.