26th

 May isang awit ang mga bata sa kalye na minsan ko nang narinig at ang liriko nito ay ganito: “Mag isip-isip ng 1, 2, 3 (3x), sundan mo siya… sundan, sundan, sundan mo siya (3x), at ikaw naman dito.” Habang inaawit ito, mapapansin na nasa harapan ng mga sumusunod o gumagaya ang taong ginagaya nila. Sa ganoong kalagayan, nakikita nila ang galaw o kilos ng taong sinusundan nila at mas madali sa kanilang gayahin ito. Hindi man mapapansin ito ng lahat, ang ganitong kalagayan ay nakakatulong upang maunawaan ng isang tao kung gaano kahalaga ang sundin ang isang utos. Ang taong sumusunod sa utos ay inilalagay nya sa kanyang harapan ang taong nagbigay ng utos sa kanya. Sa pamamagitan nito, binibigyan niya ng halaga ang taong nagbigay sa kanya ng utos. Kapag ayaw naman niyang sumunod sa utos, tatalikuran niya lang ang taong nagbigay-utos sa kanya. Dahil wala nang tao sa kanyang harapan, magagawa na niya kung ano ang nais niyang gawin na walang hadlang o anumang sagabal.

Sa ating Ebanghelyo (Mateo 21:28-32), ikinuwento ni Hesus na may dalawang magkakapatid na inutusan ng kanilang ama. Ang tugon ng panganay sa kanilang ama ay “ayoko po”, samantalang ang tugon ng bunso ay “opo”.  Subalit nagbago ang ihip ng hangin sa kwento. Kung sino pa ang ayaw sumunod sa utos ay siya pa ang gumawa ng iniutos ng ama at kung sino pa ang nangakong gawin ang iniutos ng ama ay hindi naman nagampanan nito ang kanyang ipinangako.

Ang panganay na anak sa kwento na noong una ay tinalikuran lamang ang kanyang ama dahil ayaw niyang sundin ang utos nito ay nagbago ng isipan at inuna niyang sundin ang kalooban ng kanyang ama kaysa sa kanyang pansariling kapakanan. Sa pagsunod sa utos ng kanyang ama, ipinamalas niya kung gaano kahalaga sa buhay niya ang kanyang ama. Kung ating uunawain kung bakit ikinuwento ito ni Hesus, nais Niyang iparating sa atin na ang pagsunod natin sa utos ng Diyos na ating Ama ay nagpapahayag ng pagpahalaga natin sa Kanya. Hindi dahil sa takot o napipilitan lamang tayo kaya’t sinusunod natin ang Kanyang mg autos, kundi’y dahil Siya ang mahalaga sa atin. Siya muna bago ang sarili. Magagawa lamang natin sundin ang anumang utos ng Diyos dahil sa pagmamahal natin sa Kanya. Dahil sa pagmamahal natin sa Kanya, pinahahalagaan natin ang sundin ang utos Niya kahit minsan ay nakapagsabi na tayo ng “ayoko” sa Kanya.

Sa pagtatapos nitong gunam-gunam, nais kong ipaalam na magkaiba man ang kahulugan ng sundan at sundin, pareho lang naman silang tumatanaw sa ibang tao. Ang “sundin” ay nangangahulugang sumunod sa payo o pangaral. Ang “sundan” naman ay nangangahulugan gayahin ang ginawang iba o pumunta sa pinuntahan ng iba. Ang “sundan at sundin” ay magkapareho pagdating sa layunin nito patungkol sa ibang tao.

Ngayon, ano ang wastong salita para dito:

 

1.      Sundin o Sundan    ______ mo ang utos ng Diyos Ama.

2.     Sundin o Sundan   _____ mo ang ginawa ng nakatatandang kapatid sa kwento ni Hesus.

25th

 

Maraming bagay sa mundo na hindi natin mauunawaan. Bakit may mga batang ipinanganak na may sakit o hindi normal? Bakit may mga mag-asawang nais magkaanak ngunit hindi nabibiyaan kahit isang sanggol man lang? Bakit kung sino pa ang mababait siya pa ang nasasaktan? Bakit kung sino pa ang tunay na nagmahal ay siya pang madalas iniiwan? Bakit parang hindi patas o hindi parehas ang buhay? Sa dami ng katanungang hindi masasagot, ang tanging masasabi na lang natin sa ating sarili “Diyos lamang ang Siyang nakakaalam ng lahat.”

 

Tama! Diyos lamang ang nakakaalam ng lahat. Si Hesus marahil ang tamang makakasagot sa mga katanungang kagaya ng mga binanggit ko dahil Siya ay Anak ng Diyos.

 

Ipinahayag sa Ebanghelyo ngayon (Mateo 20: 1-16) ang sagot sa isang katanungang hindi mabigyan ng kasagutan ninuman tungkol sa kalooban ng Diyos o paghahari ng Diyos sa lahat. Sa isang talinhagang ito ni Hesus, ang napakabigat na tanong ng mga tauhan, “Isang oras lang pong gumawa ang mga huling dumating, samantalang maghapon kaming napagal at nagtiis ng nakapapasong init ng araw. Bakit naman po ninyo pinagpare-pareho ang upa sa amin?” Sa tono ng kanilang pananalita, para nga bang hindi patas ang may-ari ng ubasan na gawing parehas ang sahod nila. Pero nakakamangha ang sagot na ibinigay ng may-ari. Ang sabi niya, “Wala ba akong karapatan gawin ang aking maibigan sa ari-arian ko? O naiinggit ka lang sa aking kabutihang-loob?”

 

Makukuha natin sa sagot na ito ang unawain kung bakit parang hindi patas o parehas ang buhay ng tao. Una, karapatan ng Diyos na gawin ang naiibigan Niya. Hindi man natin mauunawaan kung bakit nangyayari ang mga nangyayari, ipasa-Diyos na lang natin ang lahat. Di nga ba at sinabi ng Diyos sa Isaias 55:8, “Ang aking isipa’y di ninyo isipan, at magkaiba ang ating daan.” Ipasa-Diyos ang lahat sapagkat walang mangyayari kung walang pahintulot ang Diyos na ito ay mangyari. Pangalawa, ang inggit ay nakakasama sa tao upang husgahan na hindi patas ang buhay na bigay ng Diyos. Kung huhusgahan man natin bakit mayroong nakakaangat sa buhay o di kaya ay may nalugmok sa kahirapan, dapat ito ay hindi humantong sa paninisi sa Diyos. Mahirap man unawain ngunit karapat-dapat tanggapin na ano mang hindi patas sa ating paningin, ang mahalaga ay maging matatag tayo sa ating pananampalataya. Ang sabi nga ni San Pablo (Filipos 1:20), “Mga kapatid, ang aking pinakananais ay, sa mabuhay o sa mamatay mabigyan ko ng karangalan si Kristo.”

24th

 

Alam ng Diyos lahat ng tao ay nagkakasala. Subalit ang taong nagkasala at nakaranas ng pagpapatawad ng Diyos ang siyang nakakaunawa lamang at kumikilala kung gaano kahalaga ang magpatawad sa kapwa.

 

Ayon sa Bibliya (Mateo 18: 21-35), si Pedro ay nagtanong kay KristoHesus kung makailan ba patawarin ang isang nagkakasala. Ang katanungang ito ay tangkang sinagot din agad ni Pedro bago pa man makasagot si Hesus. Ngunit iwinasto ni Hesus ang sagot ni Pedro nang sinabi Niya rito, “Hindi ko sinasabing makapito, kundi pitumpung ulit pa nito.” Ang ibig sabihin lamang ni Hesus ay hindi nagbibilang ang taong nagpapatawad. Hindi kailangang sukatin ang pagpatawad. Paano kaya magagawa ng tao ang ganitong uri ng pagpapatawad?

 

Si Hesus ay nagpaliwanag sa pamamagitan ng isang kwento. Ang sabi Niya, mayroong pinatawad ang isang hari na nagkautang sa kanya at hindi ito makapagbayad. Naawa ang hari kaya ipinatawad ang kanyang mga utang at pinayaon siya. Ngunit pagkaalis niya ay nakatagpo niya ang isa sa kanyang kapwa lingkod na may utang sa kanya. Siningil niya ito at kahit na nagmakaawa sa kanya ay ipinabilanggo niya ito. Nang nalaman ito ng hari, siya’y ipinatawag nito at ipinabilanggo hanggang sa mabayaran niya ang kanyang utang.

 

Ang aral na makukuha natin sa kwentong ito ni Hesus tungkol sa pagpapatawad ay ang alamin natin na ang pagpapatawad sa kapwa ay isang pagtanaw ng utang na loob natin sa Diyos. Kung ang Diyos ay nakapagpapatawad sa atin, binibigyan natin ng halaga ang karanasang ito sa pamamagitan ng pagpapatawad natin sa ating kapwa.

 

Marahil mahirap ito sa karamihan lalo na kung masyadong mabigat ang nagawang kasalanan sa kanila. Ngunit hindi mababago ng kabigatan ng pagkakamali ang pahalagahan ang magpatawad. Ang mapoot sa kaaway ay likas sa isang tao lalo na kung ito ay nasasaktan. Subalit inaanyayahan tayo ng Diyos na makibahagi sa dakila Niyang angking kapurihan –ang walang pasubali na magpatawad sa mga nagkakasala. Ano bang pipiliin natin? Ang magbilang kung ilang beses tayo magpatawad o kusa tayong magpatawad sa nagkasala sa atin at ipasa-Diyos na lang ang lahat? Ano ba ang mapapala ng isang tao sa kabibilang ng kasalanan ng kanyang kapwa sa kanya? Di ba mas masaya ang sumunod sa kalooban ng Diyos na patawarin natin ang kapwa? Kung hindi man, ang mahalaga ay sinunod natin ang kalooban ng Diyos. Amen.

23rd

May mga taong ang tingin nila sa kanilang sarili ay hindi sila nagkakasala o nagkakamali kahit ni minsan. Hindi ito ang uri ng tao na inaasahan ni KristoHesus sa mga taong nakasama Niya.

Alam ni KristoHesus na lahat ng tao kahit ang Kanyang mga alagad ay nagkakasala o nagkakamali. Ngunit ipinamalas ni KristoHesus na ang kaligtasan ng isang tao ang syang mahalaga at hindi kung ano ang nagawa nitong pagkakasala o pagkakamali. Ito’y Kanyang ipinahayag sa Kanyang mga alagad noong panahong sinabi Niya na sila mismo ang kusang lumapit sa taong nagkasala sa kanila (Mateo 18: 15-20). Kapag nakinig ang taong nagkasala sa kanila, napapanumbalik nila ito sa Diyos na Ama. Kapag hindi naman, kailangan pa ring gumawa sila ng paraan upang mailigtas ang taong iyon. At kung hindi pa ito makikinig kahit sa natitipong simbahan, hindi sinabi ni KristoHesus na isumpa na lamang ang kaluluwa nito. Datapuwa’t ituring na lang daw siyang isang Hentil o isang publikano. Ang ibig sabihin nito ay ituring na lamang ng mga alagad ang taong iyon na para bang hindi nakakaunawa na ang ginagawa nila ay para naman talaga sa kanyang kaligtasan. Hindi nga lamang nauunawaan nang taong iyon na siya ay nahulog sa pagkakasala at tangkang inililigtas ng mga alagad sa pamamagitan ng paghimok sa kanya na makipagbati sa kanila na sya namang ikinakatutuwa ng Diyos.  

Kesa naman magtanim ng galit sa taong nagkasala lalo na kung ayaw naman nitong makipagsundo, mas mabuti pang tumahimik na lamang at hayaan ang Diyos ang lumigtas sa kanya sa kanyang pagkakasala. Hindi magandang gayahin ang taong natutuwa pa kung mayroong nag-aaway o nagtatampuhan sa paligid nila. Hindi gawain ng isang Kristyano ang matuwa na may nagkakagulo. Hindi na kelangan gagatungan pa ang hindi nagkakasundo. Kung walang mabuting magawa upang maayos ang suliranin na namamagitan sa magkaaway, mas mabuti na lamang manahimik at magdasal.

Ang sabi nga sa isang Tweet –“Kung pwede ikaw yung mag-adjust, adjust ka na lang. Kung kaya mong intindihin, intindihin mo na lang. Iwas gulo. Iwas tampuhan. Iwas away. Habaan ang pasensiya. Sa bandang huli naman, kung sinong marunong umintindi, sila yung nagiging matagumpay at masaya sa buhay.”