22nd

 

Noong linikha ng Diyos ang langit at lupa, hindi Siya nangako sa tao na magiging masaya ang buhay nito sa mundo. Ni hindi nga binanggit na nilikha Niya ang tao upang magpakasaya ito habang nabubuhay. Bagkus inihabilin Niya sa kanya na alagaan at ingatan ang lahat ng Kanyang nilikha.

 

Kung uunawain natin ang mga nakasulat sa Banal na Kasulatan, hindi sinabing hindi natin mararanasan ang mawalan ng mga mahal sa buhay, na matatakasan natin ang tumanda at magkasakit, o di kaya ay malinlang o talikuran ng mga tinuturing nating mga kaibigan. Ang totoo, hindi nakasulat sa Bibliya na ang buhay ng tao ay malayo sa mga suliranin o pagsubok. Ayaw man natin sana na mangyari, ngunit dapat nating tanggapin na hindi tayo ligtas lagi at hindi tayo makakaiwas sa maaaring mangyari na para bagang isang masamang pangitain.

 

Tulad na lamang sa sinapit ni KristoHesus, alam Niya at sinabi pa nga Niya sa Kanyang mga alagad (Mateo 16: 21-27) na dapat Siya magtungo sa Jerusalem at magbata ng maraming hirap sa kamay ng matatanda ng bayan, ng mga punong saserdote at ng mga eskriba, at kanilang ipapatay Siya. Ngunit pinagsabihan Siya ni Pedro na hindi iyon mangyayari. Pero si KristoHesus mismo ang nagsabi sa kanya, “Ang iniisip mo’y hindi sa Diyos kundi sa tao.”

 

Ano nga ba ang nasa utak ng tao? Ang isip ng isang tao ay madalas para sa kanyang pansariling kapakanan lamang. Ang unang inaalala niya ay ang kawalan ng panganib o di kaya ay ang kaligtasan niya sa panganib. Iniiwasan niya ang anumang makapagbigay dahilan upang siya ay malungkot o masaktan.

 

Eh ano naman kaya ang sinasabi ni KristoHesus na “isip ng Diyos”? Mauunawaan natin ang sinabing ito ni KristoHesus kung ibabaling natin ang atin paningin sa nakasulat sa Ebanghelyo ni San Juan (3:16) na nagsasabing ipinadala ng Diyos sa mundo ang Kanyang nag-iisang Anak upang iligtas ang lahat sapagkat mahal o iniibig ng Diyos ang Kanyang nilikha. Ang “nasa isip ng Diyos” ay hindi ang pahirapan ang tao kundi ang magbigay ng katwiran sa kanya kung papaano niya haharapin ang mga kahirapan na dinaranas nito sa buhay. Kung may dahilan man upang harapin ang mga paghihirap, pagsubok o suliranin sa buhay, ito ay walang iba kundi dahil sa ngalan ng pag-ibig o pagmamahal.

 

Kung naranasan nang isang tao ang umibig o magmahal, mas lalo niyang mauunawaan ang sinabing ito ni KristoHesus: “Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili.” Di nga ba ang kahulugan ng pag-ibig o pagmamahal ay ang kusang pagbibigay o pag-aalay ng sarili para sa kapakanan ng minamahal o iniibig? Hindi nga ba at nakakalimutan nang isang tao ang kanyang sarili dahil sa kaiisip niya sa kanyang minamahal? Dagdag pa ni KristoHesus, “pasanin ang kanyang krus at sumunod sa akin”. Ang ibig sabihin ni KristoHesus nito ay kusang-loob sanang harapin ng tao ang mga suliranin o pagsubok sa buhay sa ngalan ng pag-ibig. Kahit na hirap na hirap na sa buhay, hindi sana mawala ang pag-ibig sa puso niya. Hindi sana siya masisiraan ng loob habang ito’y dumaranas ng matinding pagsubok sa buhay at umasa na lamang na sa bandang huli ang pag-ibig o pagmamahal ang siyang mananaig sa mundo. Hindi galit o pagmamaktol ang maririnig sa kanya kundi pag-ibig.

 

Matitiis nga ba ng isang tao ang mamuhay na may kinakaharap na pagsubok o suliranin sa buhay? Opo. Kapag ang tao ay marunong magmahal, kakayanin niya anumang pagsubok mayroon sa buhay niya. Ngunit kung walang pag-ibig sa puso niya, mas nanaisin niyang kitilin ang kanyang buhay kaysa sa siya ay magtiis. Tanging pag-ibig lamang ang dahilan kung bakit pa tayo may buhay. At tanging pag-ibig din naman ang siyang dahilan kung bakit makakayanan natin ang magbigay ng ating buhay para sa kapakanan ng iba. Amen.