Ano ang PhD?

 

PhD ka? Doktor na ang tawag sa iyo? Eh di magsimula ka ng manggamot! Yan ang madalas kong marinig sa pagtatapos ko sa Doctor of Philosophy Major in Educational Management. Mabuti na nga lang at doktor na ako. Ayaw kung makipag-baliktaktakan sa mga taong malayo man ang narating sa buhay ayon sa kanilang paningin eh puno naman ng inggit ang buong katawan at walang galang. Walang gamot sa inggit at makitid ang utak. Ang sabi ng dati kong professor sa philosophy, the late Msgr. Adolpo P. Depra PhD, ang paksang pinag uusapan ng tao ay tumutukoy sa kung anong utak mayroon ang tao. Ang pinakamababang uri ng paggamit ng utak ay ang pagtatalakay ng buhay ng ibang tao upang may mapag-usapan na ikasisira nito. Ngunit ang mataas na antas ng paggamit ng utak ay sumusuri ng ideya at pinalalawak ang isip upang makabuo ng mga gawain sa ikabubuti ng karamihan kung hindi man ito para sa lahat. Sa pagsasaliksik gamit ang utak, ang PhD ay pinakamataas na baitang na mararating ng isang tao kaya ang tawag sa sinumang nakarating rito ay doktor. Ako ay Doctor of Philosophy at hindi Doctor of Medicine, kaya’t isang kamangmangan o di kaya ay kahangalan ang sabihing maari na ako manggamot ng anumang uri ng sakit ng katawan. Kung meron man akong gagamutin, iyon ang mga utak na nagnanais na may mapag-aralan sa buhay. Ang gamot sa kamangmangan ay kaalaman.

Kaalaman –yan ang dahilan kung bakit kailangang mag-aral ng mag-aral. Sa simula ng klase namin sa Ed 103, tinalakay agad ni Doc Ersyl T. Biray ang paksang, “What a PhD is and what it is not.” Marami kasing nagsasabi na ang ibig sabihin ng PhD ay “Puro Hangin ang Dala.” Maaring totoo ito sa iba, ngunit hindi sa pangkalahatan. Sa mga naging kaklase ko sa PhD, mula sa simula hanggang sa katapusan, wala akong narinig sa kanila na kahambugan. Ang tanging masasabi ko kapag nakasama sila, “may mayad nga tinu-an, may mayad nga batasan.” Lahat sila ay kilala kung hindi man tanyag sa kanilang pinaglilingkurang paaralan. Manghang-mangha ako sa galing na taglay nila. Maraming wala sa akin na mayroon sila ngunit sila na mismo ang kusang umalalay sa akin upang hindi ako mawala. Kahit pa man sa paniniwala ay magka-iba kaming lahat, malaking pasalamat na ang bawat isa ay nakakaunawa.

Hindi madali ang PhD. May mga kaklase akong may asawa’t anak. Mahirap ipagkasya ang oras nila tuwing sabado at linggo sa pamilya at pag-aaral. May mga nakatira pa sa malalayong lugar. Mahirap magbyahe sa kanila lalo na ang karamihan ay nagmomotorsiklo. May mga gawain sila sa kanilang mga pinapasukang paaralan, ngunit kailangan magpuyat para sa research at reporting. Hindi lang utak ang napapagod kapag nagnais mag PhD kundi ang buong katawan. Higit sa lahat, mahirap kung kukulangin pa sa pera. Hindi pa naman mababawi ang nagastos na pera at sakripisyo kahit nakapagtapos na. Ngunit salamat. Nakaraos din naman. Kung hindi lang masaya makasama ang mga kaklase ko, sa unang araw pa lang ako ay sumuko na. Ang PhD pala ay hindi sagisag o titulo lamang; at ang makakaalam kung ano ito ay ang mga nakapagtapos at pinarangalan ng PhD sa pangalan nila.